Στρατιωτική αναθεώρηση

Ελλάδα: για τη διαφθορά στα οπλικά προγράμματα

8
Η ανάπτυξη των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων τις δύο τελευταίες δεκαετίες συνέβαλε σημαντικά (άμεσα και έμμεσα) στο γεγονός ότι η χώρα βρέθηκε στη δύσκολη οικονομική και στρατιωτική κατάσταση που βλέπουμε σήμερα. Δηλαδή, εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης μετά τον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ανίκανη όχι μόνο να αντέξει την αυξανόμενη φτώχεια, αλλά και στρατιωτικά (σε σύγκριση με τα ποσά που δαπανήθηκαν για αυτήν τη δεκαετία του 1990 και του 2000) με όλες τις αυξανόμενες στρατιωτικές εντάσεις που προκλήθηκαν από τις τουρκικές ενέργειες τόσο στο Αιγαίο όσο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Μετά την ελληνοτουρκική κρίση του Ιανουαρίου 1996, η ανάγκη για ένα αμυντικό σύστημα έγινε εμφανής για την Αθήνα, που θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στη ρεβιζιονιστική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και την Κύπρο. Πρώτα από όλα, η ίδια η επιδείνωση που προέκυψε στα Νησιά Ιμια τον Ιανουάριο του 1996 αποκάλυψε πολιτικά προβλήματα που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε «κακοήθη όγκο» και έγιναν μια από τις αιτίες της οικονομικής καταστροφής του 2009 και της επακόλουθης γεωπολιτικής «εξαθλίωσης» που η Ελλάδα . Η ανάγκη ενίσχυσης του στρατού της χώρας έγινε δικαιολογία για πολιτικούς οπορτουνιστές που πλουτίστηκαν σε βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων, παίζοντας το ρόλο των «ενδιάμεσων» μεταξύ των υπερεθνικών αμυντικών κολοσσών και του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το απόλυτο «αχαλίνωτο» στον τομέα των εξοπλιστικών προγραμμάτων, καθώς και η γενικότερη κλεπτομανία της τότε ελληνικής κυβέρνησης σε όλους τους τομείς, έφτασε σε απίστευτα ύψη. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες offshore εταιρείες, τραπεζικοί λογαριασμοί στη χώρα και στο εξωτερικό συμμετείχαν στην ελληνική αμυντική πολιτική, με τη βοήθεια των οποίων ξεπλένονταν «μαύρο χρήμα» που αποκτήθηκε με δωροδοκία, καθώς και ενδιάμεσοι οργανισμοί (κυβέρνηση, συνδικάτα κ.λπ. .) που συνέβαλαν στη διαδικασία γενικά, και, φυσικά, φιλικά κράτη (για παράδειγμα, η Γερμανία), τα οποία εκμεταλλεύτηκαν τις μαύρες τρύπες που προέκυψαν για να δεχτούν τον οικονομικό εκβιασμό σήμερα και να μιλήσουν για την «επικείμενη απειλή της θάνατος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας». Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ανεκτίμητη «συνεισφορά» της Goldman Sachs, η οποία εισήγαγε λαθραία, και μάλιστα απέκρυψε τεράστια ποσά που ξοδεύονταν για όπλα, χρησιμοποιώντας τις «αδιαμφισβήτητες επιστημονικές μεθόδους» τους, δηλαδή την έξυπνη χρήση ούτω καθεξής. που ονομάζονται ανταλλαγές.

Τα σκάνδαλα που επιδείνωσαν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, μαζί με τα τοκογλυφικά υψηλά επιτόκια των swaps (τα οποία μέχρι τώρα η Γερμανία φέρεται να μην είχε παρατηρήσει, προσπαθώντας να αγοράσει τα πάντα «για μια δεκάρα») έχουν βαθιές ρίζες, όχι μόνο οικονομικές, αλλά επίσης ιδεολογικό, ως προς το πώς υλοποίηση αυτής της «κλοπής». Ως εκ τούτου, είναι αδύνατο, πρώτον, να εντοπιστούν όλες οι οργανώσεις που συμμετείχαν σε αυτή τη «γιορτή» και να αναλυθούν οι δραστηριότητές τους (σημειώστε ότι το δικαστικό σώμα, μέχρι τη στιγμή που γράφτηκε αυτό το άρθρο, δεν ήταν ακόμη σε θέση να εντοπίσει όλες τις περιπτώσεις διαφθοράς ), και δεύτερον, αναλύστε διεξοδικά τους τρόπους με τους οποίους το κράτος στερήθηκε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Έτσι, σκοπός αυτού του άρθρου είναι να προσδιορίσει τα όρια εντός των οποίων λειτουργούσε η κοινότητα των εγκληματικών οργανώσεων, την οικονομική ζημιά που υπέστη η Ελληνική Δημοκρατία άμεσα και έμμεσα, τη φύση της δικαιοσύνης που εφαρμόζεται και φυσικά όσα δεν μπορούν να αγνοηθούν - γεωπολιτική απήχηση.

Κυνήγι για τον ελληνικό «Κόκκινο Οκτώβρη»: Άκης, υποβρύχια και ΕΝΑΕ

Το κορυφαίο επίτευγμα της διαφθοράς των ελληνικών αμυντικών δαπανών σε πραγματικά χολιγουντιανή κλίμακα είναι το ομολογουμένως υποβρύχιο σκάνδαλο Project 214 που εμπλέκει τα Ελληνικά Ναυπηγεία στον Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ). Η υπόθεση, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, έγινε σαν τηλεοπτική σειρά και στη συνέχεια μετατράπηκε σε θρίλερ όπως το χολιγουντιανό blockbuster The Hunt for Red October με πρωταγωνιστή τον Sean Connery. Στην ατυχή εκδοχή μας, τον κύριο ρόλο (μεταξύ άλλων σκανδάλων, αν όχι πιο δυνατά, σίγουρα όχι λιγότερο) έπαιξε ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, Άκης Τσοχατζόπουλος.

Ο Τσοχατζόπουλος έγινε το θεμελιώδες στοιχείο αυτού που στην Ελλάδα ονομαζόταν «βαθύ παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ». Μετά την αποχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδας), επεδίωξε ενεργά να ηγηθεί του κόμματος σε εσωκομματικές εκλογές, τις οποίες τελικά έχασε από τον μελλοντικό πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.

Ο Τσοχατζόπουλος, παρά το γεγονός ότι ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος και στη συνέχεια ηττήθηκε από τον Σημίτη, εγκαταστάθηκε σε υπουργική καρέκλα, δηλαδή στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (1996-2001). Ο Σημίτης, στο πλαίσιο της «σταυροφορίας του εκσυγχρονισμού», δεν μπορούσε να παρακάμψει τους «μεγάλους γέρους» από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά έτρεφε αμυδρά ελπίδες ότι θα μπορούσε να τους απομονώσει. Ως αποτέλεσμα, οι εκσυγχρονιστές και οι Παπανδρειστές μαζί κατέστρεψαν την οικονομία της χώρας και άνοιξαν το δρόμο για την υποταγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Οι διαπραγματεύσεις για την κατασκευή γερμανικών μη πυρηνικών υποβρυχίων του έργου 214 ξεκίνησαν το 1996 και ολοκληρώθηκαν με την υπογραφή της σύμβασης 012B / 2000, η ​​οποία προέβλεπε την κατασκευή τεσσάρων υποβρυχίων, εκ των οποίων το ένα (Παπανικολής) κατασκευάστηκε στη Γερμανία στο ναυπηγείο HDW στο Κίελο, και τα υπόλοιπα τρία ναυπηγήθηκαν στο ναυπηγείο ΕΝΑΕ (πρόγραμμα «Αρχιμήδης»). Επιπλέον, μετά την υπογραφή της σύμβασης 021B / 2002, οι ίδιες γερμανικές και ελληνικές εταιρείες ανέλαβαν την επισκευή και τον εκσυγχρονισμό των παλαιών υποβρυχίων κλάσης Poseidon του έργου 209/1200 του Πολεμικού Ναυτικού (πρόγραμμα Neptune II). Υπουργός Εθνικής Άμυνας ήταν τότε ο Γιάννος Παπαντωνίου.

Πριν μπούμε στον λαβύρινθο της δωροδοκίας και των τεράστιων ποσών που έχει χάσει το ελληνικό κράτος, πρέπει να επισημάνουμε ορισμένα τεχνικά ζητήματα σχετικά με τα επίμαχα υποβρύχια. Το Project 214 θεωρείται τροποποιημένη έκδοση του έργου 212A και υπήρχε μόνο «στα χαρτιά» μέχρι να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και τη Νότια Κορέα. Η ανάγκη για σκάφη Project 214 προέκυψε από την ανάγκη να καταδυθούν σε βάθη μεγαλύτερα από ό,τι στη Βαλτική, η οποία συναντάται συχνά στο Αιγαίο Πέλαγος. Τα σκάφη Project 214 κατασκευάζονται σε ένα επανασχεδιασμένο κύτος σκάφους project 209, ειδικά τροποποιημένο για να δώσει στο σκάφος καλύτερα υδροδυναμικά χαρακτηριστικά και ακουστική stealth. Αυτό που κάνει αυτά τα σκάφη αιχμής και κάνει τους πιθανούς αγοραστές να τα επιλέξουν είναι η ανεξάρτητη από τον αέρα πρόωση (AIP) που βασίζεται στην τεχνολογία ηλεκτροχημικής γεννήτριας κυψελών καυσίμου PEM της Siemens.

Ελλάδα: για τη διαφθορά στα οπλικά προγράμματα

Τα σκάφη του υπό ανάπτυξη έργου 214 είχαν μεγάλες ελπίδες, τόσο ως προς τις τεχνολογικές καινοτομίες όσο και ως προς τις δυνατότητές του. Ταυτόχρονα, οι διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν της σύναψης της συμφωνίας, πρώτον, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν ήταν διαφανείς και, δεύτερον, δεν απέφεραν συγκεκριμένα αντισταθμιστικά οφέλη, δεδομένου του τεράστιου κόστους της σύμβασης, εκτός από τις υποσχέσεις νέων τεχνολογιών, θέσεων εργασίας, οικονομικής συνεργασίας κ.λπ. ε. Ο διαγωνισμός προχώρησε (όπως συχνά, αν όχι πάντα, στο παρελθόν, και συνεχίζει να συμβαίνει σήμερα) σε κατάσταση «εξαιρετικού επείγοντος» και η εξουσία παραδόθηκε αμέσως σε η γερμανική εταιρεία Ferrostal (τώρα μέρος της TKMS). Στη συνέχεια, το 2009, μόλις άλλαξε ξανά η ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και έγινε υπουργός ο Ευάγγελος Βενιζέλος, άλλαξε το πρόγραμμα Neptune II. περιελάμβανε πλέον μόνο τον εκσυγχρονισμό ενός ελληνικού σκάφους του έργου 209/1200 και την αγορά δύο νέων σκαφών του έργου 214 αντί του εκσυγχρονισμού των άλλων δύο σκαφών του έργου 209/1200.

Από αυτή την άποψη, τίθεται ένα λογικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό να χρειάζεται επειγόντως όπλα, και η σύμβαση του 1999 προβλέπει την παράδοση υποβρυχίων σε πέντε χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα η παράδοση του μολύβδου (Παπανικολής) γίνεται την 21 Δεκεμβρίου 2010; Δεύτερον, με ποιους υπολογισμούς υπογράφηκε η συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό των σκαφών του Project 209/1200, αν (όπως αποδείχθηκε ξανά αργότερα) αυτά τα πλοία ήταν τόσο παλιά (ναυπήγησης στις αρχές της δεκαετίας του 1980) που αποδείχτηκε πιο κερδοφόρο να αγοράσει κανείς περισσότερα σκάφη Project 214 ; Τρίτον, γιατί, παρά το γεγονός ότι η γαλλική εταιρεία DCN, σε συνεργασία με την ισπανική Navantia, προσέφερε χαμηλότερο κόστος του έργου εισάγοντας το υποβρύχιο του έργου Scorpene, τελικά προτιμήθηκε το έργο 214 σκάφη;

Τα παραπάνω ερωτήματα ήταν η αφετηρία ενός δικαστικού θρίλερ που κορυφώθηκε το 2011 με δημοσιεύματα σε ξένα περιοδικά όπως το Der Spiegel, έρευνες ελληνικών εφημερίδων όπως η Καφημερινή, ισχυρισμούς Τσοχατζόπουλου στο Der Spiegel για αβάσιμες κατηγορίες (περίεργο, αλλά τότε αθωώθηκε), γεγονός που οδήγησε τελικά στην απόφαση δίωξης του πρώην υπουργού για: 1) δωροδοκία και 2) ξέπλυμα μαύρου χρήματος, καθώς και σωματική και ηθική συνέργεια σε ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Όπως προέκυψε από συνέντευξη του πρώην Γενικού Διευθυντή της Διεύθυνσης Αμυντικών Επενδύσεων και Εξοπλισμών Ελλάδος, Ευάγγελου Βασιλάκου, στο τηλεοπτικό κανάλι Skai, το προκαταρκτικό κόστος του υπό συζήτηση έργου 214 υποβρυχίων το 1996, όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις, ήταν 924 εκατ. ευρώ για τέσσερις μονάδες. Η προσφορά της εταιρείας το 1999 ήταν 1,2 δισ. ευρώ για τρία σκάφη και όταν η Ελλάδα παρήγγειλε ένα τέταρτο το 2002, το κόστος αυξήθηκε στα 1,7 δισ. ευρώ (!!!). Δηλαδή το 2002 η ζημιά (τουλάχιστον ορατή) για τους Έλληνες φορολογούμενους ανερχόταν στα 800 εκατ. ευρώ περίπου.


Μετά από έρευνα του εισαγγελέα του Μονάχου Knoblauch, η ελληνική εισαγγελία απήγγειλε κατηγορίες, «δείχνοντας το δάχτυλο» στον πρώην υπουργό ως την κορυφή της πυραμίδας των δωροδοκιών (μετοχές) που «μοιράζονταν» μέσω των εταιρειών Dolmarton, Wilberforce, Inveco, κλπ. Θεωρείται ότι οι ενδιάμεσοι αυτοί οι μετοχές έφτασαν τα 300 εκατ. ευρώ και τελικοί αποδέκτες τους ήταν οι «δικοί τους άνθρωποι» του Τσοχατζόπουλου, καθώς και συνδικαλιστές της ΕΝΑΕ.

Η επιχείρηση των υποβρυχίων δεν τελείωσε το 2002 και οι δαπάνες του ελληνικού κράτους συνεχίστηκαν λόγω της αμέλειας και των φόβων πανικού που επικρατούσαν επί κυβέρνησης του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο ανέλαβε την εξουσία το 2004 για να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ. Και πάλι θα παραθέσουμε μία από τις δηλώσεις του Βασιλάκου σε συνέντευξή του: «... όταν αναθεωρούν τιμές, 1,7 δισ. μπορεί άνετα να γίνει ας πούμε δύο». Επιπλέον, σύμφωνα με τον Βασιλάκο, στα αναφερόμενα δύο (ας πούμε...) δις προστέθηκε και η λεγόμενη χρηματοδότηση γέφυρας, δηλαδή πρόστιμα σε ενδιάμεσες εταιρείες για μη παραλαβή σκαφών. Υποτίθεται ότι έπρεπε να πληρωθούν σε δύο ανταλλαγές (πάλι τα ίδια με την εποχή του Σημίτη), αλλά για λόγους που είναι γνωστοί μόνο στους συμμετέχοντες στη διαδικασία, η προσπάθεια με τις ανταλλαγές δεν στέφθηκε με επιτυχία και ως εκ τούτου τα ποσά πληρώθηκαν στο ακέραιο, και τα ποσά αυτά έφτασαν τα 200- 300 εκατ. ευρώ (!!!).

Το ερώτημα είναι επίσης φυσικό: «γιατί δεν παραλήφθηκαν τα υποβρύχια;». Τα σκάφη Project 214, όντας νέου τύπου, αποδείχθηκαν επιρρεπή σε «παιδικές ασθένειες». Το πιο προφανές μειονέκτημα ήταν το ρολό που εμφανίστηκε στο σκάφος κατά την ανάβαση. Το γεγονός αυτό δικαίως δεν άρεσε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας επί κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Στην ερώτηση που έθεσε ο Βασιλάκος στους Γερμανούς κατασκευαστές για το ποια απόκλιση θεωρείται αποδεκτή, ελήφθη η απάντηση από τους Γερμανούς - 90 μοίρες!

Όπως αποδείχθηκε αργότερα, οι Γερμανοί τοποθέτησαν ανεπιτυχώς ένα σιγαστήρα καυσαερίων ντίζελ στον φράκτη των ανασυρόμενων συσκευών του σκάφους για να διαφύγουν από εκεί τα προϊόντα καύσης. Όπως μας είπε ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Στρατηγική Γεώργιος Τσιμπούκης, το πρόβλημα αυτό λύθηκε αφού η ελληνική πλευρά προσφέρθηκε να απελευθερώσει τα προϊόντα καύσης απευθείας στη θάλασσα.

Αν όμως η Νέα Δημοκρατία δεν ήθελε να παραλάβει αυτά τα σκάφη, τότε γιατί ο τότε υπουργός Μεϊμαράκης δεν κατήγγειλε σωστά τη συμφωνία, για να απελευθερωθεί οριστικά από το τεράστιο ποσό της αρχικής σύμβασης και το κόστος χρηματοδότησης της γέφυρας (το οποίο θα χωρούσε απλώς στο πλαίσιο μιας λογικής και συνεπούς με τη λογική των σχέσεων πελάτη-προϊόντος); Αυτό το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Το μόνο που μπορεί να υποθέσει κανείς είναι, πρώτον, ότι ο Μεϊμαράκης δεν ήθελε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα (καθώς και κανένα άλλο θέμα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του υπουργείου του), φοβούμενος απώλειες φήμης και δεύτερον, ότι η Siemens, ήδη εδραιωμένη στα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα, φρόντισε για τη χρηματοδότηση των ελληνικών κομμάτων, ώστε να μην ανατραπούν οι συμβάσεις. Όλα τα παραπάνω είναι μόνο υποθέσεις, ωστόσο η αδράνεια του Μεϊμαράκη όταν ήταν υπουργός Εθνικής Άμυνας και η ύπαρξη «μαύρων ταμείων» της Siemens είναι γνωστά φαινόμενα για τα οποία έχουν μιλήσει χίλιες φορές όχι μόνο στην Ελλάδα. αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και για εκτός Ευρώπης. Το σκάνδαλο γύρω από τα υποβρύχια Project 214 είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις εμπορικές δραστηριότητες του ναυπηγείου ΕΝΑΕ.

Ιστορία Με τον Σταύρο Νιάρχο ξεκινάει τα Ελληνικά Ναυπηγεία στον Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ). Όπως μετέδωσε το κανάλι Skai, «την 1η Απριλίου 1985 έκλεισαν τα ναυπηγεία που είχαν στην κατοχή του ο Σταύρος Νιάρχος τα τελευταία 25 χρόνια και ανατέθηκε αποζημίωση 5600 εργαζομένων στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων. Μετά την επίτευξη της συμφωνίας και τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων σε 4500, τα ναυπηγεία τέθηκαν στη διάθεση του ελληνικού κράτους μέσω της Ελληνικής Τράπεζας Βιομηχανικής Ανάπτυξης (ΕΤΒΑ).

Επί της «Νέας Δημοκρατίας» το 1989-1993. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έκανε τρεις προσπάθειες να πουλήσει αυτά τα ναυπηγεία, αλλά καμία δεν είχε επιτυχία. Αυτό το «δράμα» έλαβε τέλος όταν η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρότεινε μια «σολωμονική λύση» - τη συνύπαρξη τράπεζας ΕΤΒΑ και εργαζομένων, ώστε το 51% των μετοχών να ανήκει στην τράπεζα και το 49 % από εργαζόμενους.

Χάρη στον εκσυγχρονιστή και γερμανόφιλο Κώστα Σημίτη, τα πράγματα άρχισαν να πέφτουν στην απελπιστική κατάσταση που βρίσκονται τώρα. Το 2002, η HDW, μαζί με τη Ferrostaal, αγόρασαν τα Ελληνικά Ναυπηγεία έναντι 6 εκατομμυρίων ευρώ, αφού ο Άκης υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή υποβρυχίων Project 214 και ο Γιάννος άσκησε την επιλογή να ναυπηγήσει ένα τέταρτο σκάφος και να εκσυγχρονίσει τρία σκάφη Project 209. /1200. Ο Κώστας Αλάτζας και άλλοι δημοσιογράφοι χαρακτήρισαν αυτές τις συμφωνίες «προίκα» για την HDW, χωρίς την οποία οι Γερμανοί δεν θα έδιναν ούτε ένα ευρώ για να αγοράσουν την ΕΝΑΕ. Και αυτό είναι απολύτως αληθές, αφού εκτός από τη Ferrostaal (που δεν είχε αγοραστεί ακόμη από την ThyssenKrupp Marine Systems - TKMS), άρχισαν να δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και πολλές άλλες γερμανικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων η Siemens και η Blohm & Voss, και συγκεκριμένα. στα ναυπηγεία της ΕΝΑΕ, σύμφωνα με τα προγράμματα «Αρχιμήδης» και «Ποσειδώνας ΙΙ». Πιο συγκεκριμένα, η τότε κυβέρνηση δεν τήρησε καν απλές συμβάσεις, υπογράφοντας την ίδια μέρα την παράταση του προγράμματος Neptune II (εκσυγχρονισμός τριών σκαφών του έργου 209/1200 και εφαρμογή επιλογής ναυπήγησης τέταρτου σκάφους του έργου 214). ) για τα υποβρύχια και συμφωνία πώλησης ναυπηγείων ΕΝΑΕ.


Όπως αποδείχθηκε αργότερα, οι Γερμανοί αγόρασαν τα ναυπηγεία «όχι για τα καλά». Το 1997 υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων ΟΣΕ και του τότε συμβουλίου των ναυπηγείων της ΕΝΑΕ (παρά το γεγονός ότι η Siemens έλαβε τη μερίδα του λέοντος των συμβάσεων) για την κατασκευή βαγονιών. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Eleutherotype» και το Internet resource Defensenet, ο ΟΣΕ πλήρωσε στα ναυπηγεία της ΕΝΑΕ 500 εκατομμύρια ευρώ, αλλά το 2003 ο νέος ιδιοκτήτης του τελευταίου (HDW) ανακοίνωσε την αδυναμία ολοκλήρωσης της συμφωνίας, αφήνοντας «κρεμασμένο στον αέρα» 208. εκατομμύρια ευρώ, φυσικά, ως ποινή.

Σε μια πράξη που μόνο βίαιη μπορεί να χαρακτηριστεί, στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, ο γερμανικός όμιλος ThyssenKrupp, μαζί με το γερμανικό διοικητικό συμβούλιο της ENAE, κατήγγειλε τη συμφωνία Neptune II, ακριβώς όταν η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο, ενσαρκώνοντας ουσιαστικά η έκφραση «γιορτή κατά την πανούκλα». Μετά την ανάληψη της νέας του θέσης, ο Βενιζέλος, συνοδευόμενος από τον Χάρη Παμπούκη, κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Γερμανούς για να λυθεί το θέμα της προμήθειας υποβρυχίων. Εκεί, όχι μόνο έδωσε το πράσινο φως για να παραλάβει το μολύβδινο Παπανικολής με όλες τις «παιδικές ασθένειες», αλλά έκανε νέα παραγγελία για δύο επιπλέον σκάφη του έργου 214 αντί να αναβαθμίσει τα δύο σκάφη του έργου 209/1200 που ορίζονται στο προηγούμενη συμφωνία (ένα σκάφος Okeanos του έργου 209/1200 μέχρι τότε είχε ήδη εκσυγχρονιστεί). Όπως ήταν φυσικό, ενέδωσε στο θέμα των κυρώσεων και συμφώνησε να συνεισφέρει περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ επιπλέον (!!!) για την κατασκευή δύο νέων σκαφών του έργου 214 (κάποιες πηγές περιορίζουν το ποσό στα 800 εκατ. ευρώ, αλλά το πρόβλημα είναι ένα περαιτέρω αύξηση του κόστους της σύμβασης που υπογράφηκε το 2000 και στην προφανή αποτυχία των πολιτικών αρχών να λάβουν σοβαρά υπόψη το ζήτημα).

Μετά από αυτή τη συνάντηση, οι Γερμανοί «μαλάκωσαν» σε ό,τι αφορά την ΕΝΑΕ, και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για την πώληση του ναυπηγείου σε νέο υποψήφιο ιδιοκτήτη. Όπως ήταν φυσικό, ο μελλοντικός αγοραστής απολύτως «δεν χρειάστηκε να ενημερωθεί» για τα χρέη της εταιρείας και τις απαιτήσεις από τον ΟΣΕ ύψους 200 εκατ. ευρώ.

Η ENAE πουλήθηκε τελικά στην Abu Dhabi MAR από τα ΗΑΕ (μερίδιο 2010%) το 75, ενώ η ThyssenKrupp-HDW συνέχισε να κατέχει το 25% και ενεργούσε ως υπεργολάβος (η νέα ιδιοκτήτρια εταιρεία εμφανίστηκε ως ο κύριος ανάδοχος). Η Abu Dhabi MAR ανήκει κατά 70% στη Βασιλική Οικογένεια του Άμπου Ντάμπι και κατά 30% στην Privinvest του Λιβανέζου Iskandar Safa (ο οποίος είναι ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας).

Τα προβλήματα για τον Ισκαντάρ Σαφ άρχισαν με την πλήρη έννοια της λέξης «μόλις πέρασε το κατώφλι του γραφείου του». Κανείς δεν του είπε για χρέη 200 εκατομμυρίων δολαρίων προς την εταιρεία του ΟΣΕ και για αποζημιώσεις στους εργαζόμενους της εταιρείας φάντασμα, η οποία όπως προαναφέρθηκε χρεοκόπησε. Ωστόσο, αυτό δεν επρόκειτο να είναι ο κύριος πονοκέφαλος του Saf. Την 1η Δεκεμβρίου 2010 έλαβε επιστολή από την Ευρωπαϊκή Αντιμονοπωλιακή Επιτροπή, η οποία παρακολουθεί την ΕΝΑΕ από το 1998 σε σχέση με κρατική χρηματοδότηση της ΕΝΑΕ μέσω της τράπεζας ΕΤΒΑ. Η επιστολή συντάχθηκε μετά από εξέταση καταγγελίας ενός άλλου ελληνικού ναυπηγείου, της Elefsis Shipyards (σχεδιάζει να ναυπηγήσει νέες γαλλικές φρεγάτες FREMM με τη γαλλική ένωση DCNS), περί παράνομης πρόσθετης χρηματοδότησης των Ελληνικών Ναυπηγείων και, μάλιστα, αθέμιτου ανταγωνισμού. Το πρόστιμο που επιβλήθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία με απόφαση της επιτροπής ανήλθε σε 1 εκατ. ευρώ έως την 2010η Οκτωβρίου 539 μαζί με τους τόκους.

Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις, ο Σάφα ζήτησε εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά στην πραγματικότητα έλαβε μόνο 132 εκατομμύρια ευρώ (αυτό ήταν το λεγόμενο «μικρό», όπως το είπε αργότερα ο Βενιζέλος) για την τροποποιημένη συνθήκη του Ποσειδώνα ΙΙ, καθώς και για τις διαδικασίες. με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία τελικά επέβαλε, μεταξύ άλλων, τον ακόλουθο περιορισμό, ο οποίος αποδείχτηκε ο πιο αυστηρός: «Η ΕΝΑΕ να μην ασκεί καμία μη στρατιωτική δραστηριότητα τα επόμενα 15 χρόνια». Έτσι, τα Ελληνικά Ναυπηγεία είχαν ήδη πρόστιμο από την εταιρεία του ΟΣΕ προσέθεσε απόφαση απαγόρευσης κάθε άλλης επιχειρηματικής δραστηριότητας, πλην της ναυπήγησης πλοίων για το Λιμενικό.

Ο Σάφα, εκτός του εαυτού του με την έκβαση της «τραγωδίας», παρακράτησε 132 εκατομμύρια ευρώ («μικρό») και δεν έδωσε στους Γερμανούς τίποτα από αυτό το ποσό, γιατί ήταν αυτοί που ευθύνονταν για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε. Στη συνέχεια, οι Γερμανοί, που συμπεριφέρθηκαν σαν «bad loosers» σε όλη τη διάρκεια των γεγονότων (θα χρησιμοποιήσουμε τον αγγλικό όρο εδώ), κατήγγειλαν ξανά τη σύμβαση, διατηρώντας όχι μόνο το 25% της σύμβασης και τον ρόλο του υπεργολάβου, αλλά και τις τεχνικές πληροφορίες απαραίτητη για τη συνέχιση της κατασκευής δύο νέων υποβρυχίων Project 214 και τη δοκιμή των υποβρυχίων Project 214 Katsonis, Pipinos και Matrozos που έχουν ήδη κατασκευαστεί στον Σκαραμαγκά στο πλαίσιο του προγράμματος Αρχιμήδης, καθώς και του αναβαθμισμένου σκάφους Project 209/1200 Okeanos.

Ματ η ελληνική κυβέρνηση (όπως και ο Σάφα) και η ζημιά από το χτύπημα του πρώτου είναι ανυπολόγιστη, ενώ ο δεύτερος εκφράζει την πρόθεσή του να παραμείνει στην Ελλάδα και να αμφισβητήσει δικαστικά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ωστόσο, είναι ήδη πολύ εξουθενωμένος από τις προσπάθειες να πείσει την κυβέρνηση να πληρώσει το χρέος των 200 (ή και παραπάνω) εκατομμυρίων ευρώ στην περίπτωση της εταιρείας του ΟΣΕ, αφού η κυβέρνηση βρίσκεται σταθερά στη θέση «ελέγξτε τα χρήματα επί τόπου». ". Και παρόλο που, αν κρίνουμε από τις πρόσφατες αναφορές, η Safa εντούτοις ήρθε σε συμφωνία με τους Γερμανούς στο πλαίσιο της συνθήκης του Ποσειδώνα II, η σημερινή ηγεσία του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας (Πάνος Μπεγλίτης) κάνει δηλώσεις ως εξής: «Δεν μπορεί να υπάρξει εκβιασμός εδώ. γιατί δεν μοιράζουμε προίκα και τελείωσαν όλοι οι προικοκυνηγοί για το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας».

Συνέχεια του εγκλήματος, «Τα περαιτέρω αμαρτήματα των πατέρων»: «Λεοπαρδάλεις χωρίς νύχια»

Το 2003, μετά τα αμαρτωλά χρόνια της βασιλείας του «Άκη», υπάγεται στο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα. δεξαμενές Leopard 2 που κατασκευάζεται από τη γερμανική εταιρεία Krauss-Maffei Wegman (KMW). Εδώ πρέπει να τονίσουμε ξανά ότι η επιλογή τους, όπως και η επιλογή των υποβρυχίων Project 214, δεν ήταν καθόλου κακή. Ακριβώς το αντίθετο.

Το Leopard 2 σε όλες τις τροποποιήσεις θεωρείται, αν όχι το καλύτερο, τότε σίγουρα ένα από τα κορυφαία οχήματα μάχης στον κόσμο. Η αρχική συμφωνία με το ελληνικό κράτος προέβλεπε την αγορά 500 αρμάτων μάχης Leopard 2HEL, ποσότητα που εκτόξευσε την αξία της σύμβασης στα ύψη. Τελικά, μετά από ώριμο προβληματισμό, η τότε κυβέρνηση με υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Γιάννο Παπαντωνίου αποφάσισε την αγορά 170 οχημάτων.

Επιπλέον, αγοράστηκαν στη Γερμανία 183 μεταχειρισμένα άρματα μάχης Leopard 2A4 (για 250 χιλιάδες ευρώ ανά όχημα), 82 μεταχειρισμένα άρματα μάχης Leopard 1A5 (δωρεάν), 12 τεθωρακισμένα οχήματα ανάκτησης Buffel (στο πλαίσιο Leopard 2), 36 τεθωρακισμένα οχήματα ανάκτησης Standard οχήματα (στο πλαίσιο Leopard 1), 8 στρώματα γέφυρας δεξαμενής Leguan (στο πλαίσιο Leopard 1), 10 στρώματα γέφυρας τανκς Biber (στο πλαίσιο Leopard 1), σύστημα προσομοιωτή εκπαίδευσης πυρκαγιάς με τέσσερις πυργίσκους δεξαμενών, δύο προσομοιωτές οδήγησης, ανταλλακτικά συντήρησης κατά την πρώτη δύο χρόνια, ειδικά εργαλεία, συστήματα ελέγχου κ.λπ.


Προβλεπόταν ότι η εθνική αμυντική βιομηχανία της Ελλάδας θα συμμετείχε στην από κοινού παραγωγή μηχανημάτων Leopard 2HEL (μερίδιο στην κοινή παραγωγή 557 εκατ. ευρώ) και το εισαγόμενο μέρος δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 50% της αξίας κάθε συγκεκριμένης σύμβασης. . Ο κύριος παράγοντας που επηρέασε αυτή την απόφαση θεωρήθηκε η υψηλή ελληνική προστιθέμενη αξία, καθώς, σύμφωνα με προκαταρκτικές εκτιμήσεις, επρόκειτο να δημιουργηθούν 665 νέες θέσεις εργασίας και μεταξύ των εταιρειών που έπρεπε να συμμετάσχουν στη διαδικασία (και ως εκ τούτου να λάβουν τεχνικές πληροφορίες ) , εισηγμένες ELBO, EBO, INTRACOM, MILTECH, SONAK, VALPAK, Hellas Tracks και Thallis. Ο offset (ένας όρος επικίνδυνα διαφορετικός σε όλες τις υπογεγραμμένες συνθήκες) περιλάμβανε:

Πρόσθετες εργασίες υπεργολαβίας για την εθνική βιομηχανία, εκτός από τις εργασίες συμπαραγωγής.
Παροχή εξοπλισμού και τεχνικών δεδομένων σε αμυντικές επιχειρήσεις για την εκτέλεση εργασιών κοινής παραγωγής.
Παροχή στρατιωτικών εργοστασίων με εργασίες επισκευής για 235 μεταχειρισμένα άρματα μάχης Leopard 1A5, τεχνικές πληροφορίες και εξοπλισμό για τη χρήση τους, καθώς και άλλο σύγχρονο εξοπλισμό για τη συντήρησή τους.
Κατασκευή του απαιτούμενου αριθμού υπόστεγων για τη στάθμευση αγορασμένων οχημάτων, καθώς και εγκαταστάσεις για την αποθήκευση εξοπλισμού.
Κτίρια για επαγγελματικό στρατιωτικό προσωπικό που θα ασχοληθεί με εξοπλισμό.
Με την πρώτη ματιά, αυτό φαίνεται σαν μια «δίκαιη συμφωνία», αλλά οι λεπτομέρειες που έγιναν σαφείς αργότερα απαξιώθηκαν εντελώς όπλα, που με την κυριολεκτική έννοια της λέξης έμελλε να φέρει επανάσταση στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Όπως παραδέχεται ο Βασιλάκος στην ήδη αναφερθείσα συνέντευξη στο κανάλι Skai, η KMW πρόσφερε στην ελληνική κυβέρνηση να αγοράσει 246 άρματα μάχης Leopard 2HEL, μαζί με πυρομαχικά, έναντι του ποσού των 2,2 δισ. ευρώ. Αντίθετα, το Συμβούλιο Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής υπό την ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να αγοράσει 170 οχήματα έναντι 1,7 δισ. ευρώ, αλλά χωρίς πυρομαχικά.

Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι όταν μια χώρα αγοράζει όπλα, δεν το κάνει για να τα βάζει σε παρελάσεις, αλλά για να βελτιώσει τη γεωστρατηγική της θέση. Αν υποθέσουμε ότι τα άρματα μάχης Leopard θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε πραγματικές συνθήκες μάχης, είναι δυνατόν να ελπίζουμε ότι «ο εχθρός θα τα δει, θα φοβηθεί και θα τρέξει και το όπλο δεν θα χρειαστεί να πυροβολήσει ούτε μια φορά»;

Οι πολιτικοί «διοικητές» δεν παρέλειψαν να μπουν σε διαγωνισμό με δόρατα. Ο μελλοντικός υπουργός Εθνικής Άμυνας (πριν αναλάβει ο Μεϊμαράκης) και στη συνέχεια ο βουλευτής και τομεάρχης Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, μίλησε για έλλειψη διαφάνειας στις διαπραγματεύσεις για τα τεθωρακισμένα της «οικογένειας των γατών», τονίζοντας ιδιαίτερα ότι οι μετοχές των μεσαζόντων ανέρχονται σε 60 εκατ. ευρώ. Ο Σπηλωτόπουλος δήλωσε ευθαρσώς ότι το κόστος του προγράμματος ήταν υπερεκτιμημένο κατά τουλάχιστον 30% και σε σχέση με τις μετοχές έδειξε τις υπεράκτιες εταιρείες IBOS (με έδρα το Μονακό) και EVANSTON (εγγεγραμμένες στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους). Με τη σειρά του, ο Γιάννης Παπαντωνίου απάντησε ότι όλα αυτά ήταν «γελοία», «άδειο διάσειση», «επιπόλαιες παιδαριώδεις δηλώσεις». σε σχέση με τις αποφάσεις της κυβέρνησης σημείωσε ότι «δεν έχουμε λόγο να καταδικάσουμε κανέναν». Χαρακτήρισε την αύξηση της αξίας της σύμβασης «φυσική», εξηγώντας το με τις διακυμάνσεις της ισοτιμίας του τοπικού νομίσματος έναντι του ευρώ από το 1994 (όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις) έως το 2003. Είπε επίσης ότι αγνοεί εντελώς τις εταιρείες ανέφερε, και, «σκίζοντας τα ρούχα του», χαρακτήρισε απολύτως απίστευτο το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν για τον πλουτισμό κυβερνητικών οργανισμών, αφού η συμφωνία συνήφθη με τους όρους της γερμανικής πλευράς. Ωστόσο, το αποτέλεσμα παρέμεινε ίδιο, δηλαδή οι «μετοχές» πλησίασαν το 3% του συνολικού ποσού της σύμβασης. Όσον αφορά το διογκωμένο κόστος, αναγνωρίστηκε από την ίδια τη γερμανική εταιρεία όταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επανέλαβε τις διαπραγματεύσεις για τη σύμβαση και η KMW πρόσφερε επιπλέον προμήθεια όπλων και συναφών προϊόντων αξίας 100 εκατ. ευρώ.

Αυτά τα δεδομένα προέκυψαν χάρη σε έρευνα της εφημερίδας Cafimerini, η οποία σε μια από τις εκδόσεις του Μαΐου 2010 δημοσίευσε τις ακόλουθες πληροφορίες με βάση τον τεράστιο όγκο των εγγράφων που είχε συλλέξει: υποστήριξη προσομοιωτών για τη διαχείριση του αγορασμένου εξοπλισμού (μερίδιο 10% του μεσάζοντες) και συνολικό πακέτο εργασιών αξίας άνω των 10 εκατ. ευρώ, έως τη μετατροπή μηχανημάτων Leopard 1 αξίας 27 εκατ. ευρώ (μερίδιο μεσαζόντων 3%) και συμφωνία 017a1/01 αξίας 237 εκατ. ευρώ (μερίδιο μεσαζόντων 2%). ".

Περαιτέρω, η μελέτη παρέχει τα ακόλουθα στοιχεία: «Οι συναλλαγές offset έφτασαν την αξία των 50 εκατ. ευρώ για τα ίδια τα «έργα» και κατανεμήθηκαν σε 10 ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές εταιρείες και το μερίδιο των διαμεσολαβητών κυμάνθηκε γύρω στο 5%, δηλαδή ανήλθε σε περίπου 2,5 εκατ. ευρώ. Συνολικά 16 συμφωνίες μεταξύ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και πλήθους ελληνικών και γερμανικών εταιρειών «γύρω» της Wegman'a, η αξία των οποίων πλησιάζει τα 324 εκατ. ευρώ, οι μετοχές των μεσαζόντων ξεπέρασαν το ποσό των 10 εκατ. ευρώ. Η λιβεριανή εταιρεία GRAMONT Services LTD, που ιδρύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1998 σε δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα, έπαιξε κεντρικό ρόλο σε αυτές τις ανεξέλεγκτες ενδιάμεσες μετοχές... Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε με την προμήθεια των όπλων νέας γενιάς Leopard 2HEL. Οι ενδιάμεσοι τόκοι καταβάλλονταν δύο φορές το χρόνο σε κυπριακή εταιρεία που είχε λογαριασμούς στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου (Λαϊκή Τράπεζα) σε υποκατάστημα της Λευκωσίας ... Η σημαντικότερη από αυτές τις συμβάσεις είναι αυτή που αφορά τις εγκαταστάσεις πυροβολικού PzH 2000, αξίας 237 εκατομμύρια ευρώ. Από το μερίδιο 2% του ενδιάμεσου, περίπου το 1% έλαβε ο πρώην επικεφαλής της Κύριας Διεύθυνσης Εξοπλισμών. Η Deutsche Elno, η οποία συμμετείχε σε συναλλαγή αντιστάθμισης αξίας περίπου 1 εκατομμυρίου ευρώ, τοποθέτησε ένα συγκεκριμένο ποσό ενδιάμεσου μεριδίου είτε σε λογαριασμούς στην Κύπρο είτε σε επιταγές, που θα μπορούσαν εύκολα να εντοπιστούν (εάν το επιθυμούσαν) από την Ειδική Υπηρεσία Ελέγχου... "

Ένα άλλο μείζον ζήτημα - το πρόβλημα των "νυχιών αιλουροειδών", δηλαδή των πυρομαχικών - απλώς "χάνεται" στην ιστορία. εδώ είναι οι προγραμματισμένες μετοχές των μεσαζόντων και η παραίτηση των κυβερνήσεων από τα λόγια των προκατόχων τους και οι αρνήσεις που προκύπτουν από συμφωνίες offset και ακόμη και από 5000 οβίδες που έλαβε η Ελλάδα μαζί με την αγορά αρμάτων μάχης Leopard 2A4 και, φυσικά, απευθείας και έμμεση πίεση που ασκήθηκε σε όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους - με λίγα λόγια, Endless story, όπως πολύ εύστοχα ορίζει το site Defensenet. Χωρίς καμία μετάβαση (επειδή όλα είναι τόσο μπερδεμένα που είναι αδύνατο να αποφευχθεί η ασυνέπεια), θα αναφέρουμε εν συντομία ότι στις 17 Ιανουαρίου 2008, ο Μεϊμαράκης υπέγραψε εντολή αγοράς 50 χιλιάδων τεθωρακισμένων τεθωρακισμένων 120 χιλιοστών Rheinmetall DM63. (Γερμανικής παραγωγής) και 30 χιλιάδες τεμάχια άρματος 120-mm-σωρευτικές βολές ATK M830A1 (Αμερικάνικο) για άρματα μάχης της σειράς Leopard 2. Το κόστος τους έφτασε τα 396 εκατομμύρια ευρώ. Έγιναν προσπάθειες στο πλαίσιο της συμφωνίας offset να εμπλακεί η ελληνική βιομηχανία στην παραγωγή αυτών των βολών και κάποια στιγμή όλα έδειχναν ότι το μεγαλύτερο (ελληνικό δηλαδή) πρόβλημα πυρομαχικών του κόσμου θα επιλυόταν επιτυχώς. Το τέλος, όμως, δεν ήταν και τόσο ευχάριστο, καθώς ο εν λόγω Βασιλάκος, για λόγους που μέχρι σήμερα δεν έχουν διευκρινιστεί, δήλωσε ότι «είναι αδύνατον να συναφθούν διακρατικές συμφωνίες με τις δύο αυτές χώρες [Γερμανία και ΗΠΑ], γιατί αυτό έρχεται σε αντίθεση. οι αμετάβλητες ελληνικές συνθήκες».

Ως αποτέλεσμα, στις 15 Οκτωβρίου 2008, το Συμβούλιο Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής υπό την ελληνική κυβέρνηση ενέκρινε το ψήφισμα Νο. 13 για την εφαρμογή του προγράμματος, προκηρύσσοντας εκ νέου ανοιχτό διαγωνισμό για την προμήθεια πυρομαχικών αρμάτων μάχης. Από το 2008 έως σήμερα, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις αρκούνται σε 3500 οβίδες τεθωρακισμένων υποδιαμετρημάτων DM33A2, που έχουν απομείνει από τις αναφερόμενες 5000 που αγοράστηκαν με άρματα μάχης Leopard 2A4. Κατά πάσα πιθανότητα, το θέμα «επαναφορτώθηκε», όπως φαίνεται από δημοσιεύματα εξειδικευμένου ελληνικού εντύπου, κυριολεκτικά τον Σεπτέμβριο του 2011, δηλαδή ταυτόχρονα με τη συγγραφή αυτού του άρθρου. Συγκεκριμένα, τώρα σχεδιάζεται να αγοραστούν από τα αποθέματα των ενόπλων δυνάμεων της Ολλανδίας, που ρευστοποιούν τον στόλο των αρμάτων μάχης, 4500 τεθωρακισμένα φυσίγγια υποδιαμετρήματος DM53A1, τα οποία αρχικά προσφέρονταν στην τιμή των 2500 ευρώ ανά μονάδα. Αυτή η προσφορά περιλαμβάνει επίσης 4500 φυσίγγια εκπαίδευσης DM48 με διάτρηση θωράκισης. Επιπλέον, βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με τη γερμανική εταιρεία Rheinmetal για την αγορά πρόσθετων 9000 σφαιρών υποδιαμετρήματος θωράκισης DM63 και 3000 αθροιστικών φυσιγγίων κατακερματισμού DM12A2. Οι διαπραγματεύσεις αργούν, καθώς οι Γερμανοί αποτιμούν κάθε βλήμα στα 5350 ευρώ (!). Και τέλος, στο εγγύς μέλλον, αναμένεται μια δωρεά από τον στρατό των ΗΠΑ 3000 σφαιρών κατακερματισμού αρμάτων M830 από αποθέματα στο Κουβέιτ. Φυσικά, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πότε ακριβώς θα παραληφθούν αυτά τα κοχύλια και αν θα παραληφθούν καθόλου.

Στρατός αεροπορία, στρατιωτική αεροπορία και αεροπορικές επικοινωνίες: η κλοπή εκτείνεται σε ολόκληρο το φάσμα των ενόπλων δυνάμεων

Ο φάκελος για τα μεσαία ελικόπτερα NH90 άνοιξε το 2004 και, όπως έδειξε η μελέτη, εξακολουθεί να βρίσκεται «στο τραπέζι». Η ανάγκη προμήθειας μεταγωγικών ελικοπτέρων προέκυψε μετά το περιστατικό στα Ίμια το 1996 λόγω της ανάγκης μεταφοράς στρατευμάτων στα επίμαχα αυτά νησιά, που βρίσκονται στο λεγόμενο. «γκρίζες περιοχές». Κανείς δεν αμφιβάλλει για την ανάγκη αγοράς μεταφορικών ελικοπτέρων, και μάλιστα περισσότερο από αυτό που παραγγέλθηκε, αφού σε περίπτωση υποθετικής σύγκρουσης, θα χρειαστεί να μεταφερθούν στρατεύματα σε ένα hot spot το συντομότερο δυνατό. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγοράσετε τα τελευταία ελικόπτερα μεταφοράς σε εξωφρενικές τιμές. και όμως στη συνέχεια αγοράστηκαν, αλλά δεν κάλυψαν την ανάγκη μεταφοράς στρατιωτικών σχηματισμών.

Πρόκειται για τα ελικόπτερα NH90 του συνδέσμου Eurocopter, τα οποία εντάχθηκαν στον ελληνικό προϋπολογισμό προμηθειών 2001-2005. Τα σχέδια ήταν για την προμήθεια 16 μεταφορικών ελικοπτέρων παραλλαγής TTH με τέσσερα σετ ιατρικού εξοπλισμού εκκένωσης και τέσσερα ελικόπτερα ειδικής αποστολής, μαζί με εξαρτήματα αρχικής συντήρησης, βιβλιογραφία και προγράμματα εκπαίδευσης. Το συνολικό κόστος της αγοράς ήταν... 675 ευρώ (!!!), δηλαδή η Ελλάδα πλήρωσε 523 εκατομμύρια ευρώ για κάθε ελικόπτερο, ενώ μπορούσε να αγοράσει τα ήδη δοκιμασμένα ελικόπτερα Eurocopter Super Puma ή Sikorsky Black Hawk με 069-33 εκατομμύρια ευρώ το αυτοκίνητο. Ωστόσο, ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε μια από τις «πιο δελεαστικές προσφορές».

Στις 29 Αυγούστου 2003, την ημέρα δηλαδή που παραγγέλθηκαν τα ελικόπτερα NH90, το Ελληνικό Δημόσιο έκανε προπληρωμή 40%, ενώ η συνήθης προπληρωμή είναι το πολύ 20%. Η αρχική πρόβλεψη του υπουργείου ήταν 15% (σε 5% ετησίως) του συνολικού κόστους, αλλά αυτό αποδείχτηκε μόνο καλές προθέσεις, αφού τελικά το 40% πληρώθηκε, εξάλλου, σε μόλις δύο μήνες. Όπως ήταν φυσικό, δεν έλειψαν οι αντιρρήσεις από τον μελλοντικό υπουργό Σπηλωτόπουλο, αλλά η απάντηση στο ερώτημα πώς και με ποιους λόγους ο στρατός μεταβαίνει από ελικόπτερα Bell UH-1H και AB.204 / 205 σε NH90 ήταν καλά αιτιολογημένη. Φαινόταν ότι η οργανωμένη στη συνέχεια ελεγκτική επιτροπή υπό την ηγεσία του Αλέξη Ζορμπά συμβαδίζει με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, αλλά αυτός ο δρόμος οδηγούσε μόνο «στο τραπέζι». Εδώ παρουσιάζουμε μερικά από τα κραυγαλέα σημεία αυτής της διαδρομής, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Strategics» τον Απρίλιο του 2007.

Τα ελικόπτερα που επρόκειτο να παραγγελθούν ήταν, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του στρατού, να μεταφέρουν 1300 άτομα σε μία πτήση.
Στο Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο προσφέρθηκε η επιλογή μεταξύ των ελικοπτέρων Sikorsky H-92 και NH Industries/Eurocopter NH90.
Τελικά επιλέχθηκε το ελικόπτερο NH90 και φυσικά αποφασίστηκε να προχωρήσει άμεσα το έργο καθώς αυτό το ελικόπτερο βρισκόταν σε φάση δοκιμών και θεωρήθηκε ότι ίσως χρειαστεί περισσότερος χρόνος (προφανείς δικαιολογίες για άμεση υλοποίηση).
Η αρχική εντολή παράδοσης, η οποία υπογράφηκε από το Συμβούλιο Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής και τον Υπουργό Παπαντωνίου, ζητούσε την παράδοση 32 μεταγωγικών ελικοπτέρων επόμενης γενιάς (με δυνατότητα επιλογής για άλλα τέσσερα ελικόπτερα), καθώς και τεσσάρων ιατρικών ελικοπτέρων και έξι ειδικών ελικόπτερα σκοπού.
Αναφέραμε παραπάνω πώς καταρτίστηκε αυτή η συμφωνία και αξίζει να τονιστεί για άλλη μια φορά η παντελής απουσία στοιχειώδους επιλογής στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Τα αποτελέσματα, μαζί με τα προτεινόμενα σημεία για νέες διαπραγματεύσεις, είναι εξαιρετικά πολυάριθμα και αποκαλυπτικά, αλλά για αυτή τη μελέτη θα συνοψίσουμε και θα παρουσιάσουμε τις πιο σκοτεινές στιγμές μιας ανέντιμης και επιφανειακής συμφωνίας που υπογράφηκε σε αμφίβολες και μέχρι τώρα απροσδιόριστες συνθήκες.

Οι Σκανδιναβικές χώρες αγόρασαν ελικόπτερα NH90 20 εκατ. ευρώ ανά μονάδα, γιατί το ελληνικό δημόσιο έπρεπε να πληρώσει 33 εκατ.;
Η διαταγή επιβεβαίωσης εκδόθηκε μία ημέρα μετά την υποβολή των πρακτικών των διαπραγματεύσεων και η τελευταία δεν εστάλη στα εξουσιοδοτημένα συμβουλευτικά όργανα, λόγω του υψηλού κόστους της σύμβασης και των ιδιαιτεροτήτων της.
Ενώ η απόφαση για άμεση υλοποίηση της αγοράς, εκτός από τον παράγοντα χρόνου, βασίστηκε επίσης στην πρόθεση συμμετοχής στην κοινή παραγωγή του ελικοπτέρου κατόπιν αίτησης στον NAHEMA (NATO Helicopter Design and Development Production and Logistics Agency), αυτή η αίτηση δεν έγινε ποτέ υποβλήθηκε! Δηλαδή το Συμβούλιο Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής εξαπάτησε το κράτος ή εξέδωσε εντολές που δεν εκτελέστηκαν ποτέ;
Η αρχική απαίτηση για την ελληνική προστιθέμενη αξία ήταν 10% του ποσού της σύμβασης, αλλά στη συνέχεια μειώθηκε στο 1,19% (!!!).
Υποτίθεται ότι η χρηματοδότηση θα προβλεπόταν από τον προϋπολογισμό για τα εξοπλιστικά, αλλά ως αποτέλεσμα, καταρτίστηκε ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα SWAP Συμφωνίας, το οποίο αύξησε το κόστος της σύμβασης κατά περίπου 41,6 εκατομμύρια ευρώ (στην πραγματικότητα, πραγματοποιήθηκαν δύο πράξεις ανταλλαγής ).
Πιθανώς το πιο τρομακτικό αποτέλεσμα ήταν ότι η Ελλάδα υπέγραψε το άρθρο 29, το οποίο προέβλεπε ότι εάν ασκούνταν η επιλογή, το κόστος προμήθειας ενός μεταφορικού ελικοπτέρου και ενός ελικοπτέρου ειδικού σκοπού θα ήταν 30,2 και 32,9 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα, αντί των αρχικών τιμών του 28,5 και 31,2 εκατ. ευρώ.
Πραγματικά εκπληκτική πρωτοτυπία, σύμφωνα με τον ερευνητή του περιοδικού Γιάννη Πετρίδη.

Μετά από μεγάλες καθυστερήσεις, δεδομένου ότι η συμφωνία υπογράφηκε το 2003, μόλις τον Ιούνιο του 2011 η Ελλάδα άρχισε να παραλαμβάνει τα πρώτα ελικόπτερα NH90. Η Eurocopter προσέφερε τουλάχιστον έκπτωση 17% στο ελληνικό Δημόσιο στην αρχική τιμή της σύμβασης λόγω καθυστερήσεων στην παράδοση, αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό και δεν τελειώνει εκεί. Βρίσκεται στην εγκληματική χειραγώγηση των συμφωνιών, στην ιδιοποίηση από ορισμένους οργανισμούς μέρους των κερδών εις βάρος του ελληνικού κράτους, στην αδυναμία καταγγελίας της συνθήκης και στην πλήρη ατιμωρησία εταιρειών που φέρουν μόνο «πολιτική ευθύνη», οι οποίες φυσικά και ξεχνούν.

Για να ολοκληρωθεί η ιστορία των σκανδάλων (μόνο γνωστών) στον τομέα των εξοπλισμών, χρειάζεται να γίνει αναφορά σε αυτά που ξέσπασαν γύρω από τα συγκροτήματα ΑΣΠΙΣ ΙΙ για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

Το πρόγραμμα αγοράς αερομεταφερόμενων αμυντικών συστημάτων ASPIS II που κατασκευάζει η αμερικανική εταιρεία Raytheon για τον εξοπλισμό των τελευταίων μαχητικών Lockheed Martin F-16C / D Block 52+ της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας αποτελεί συνέχεια του προγράμματος αγοράς ASPIS I AOS. για τα ελληνικά μαχητικά F-16 Block 30/50 (80 συγκροτήματα ASPIS I παραδόθηκαν από το 1997 έως το 1999). Η πύλη Defensenet ανέφερε τις ακόλουθες πληροφορίες:

«Η σύμβαση ASPIS II περιλαμβάνει την προμήθεια 60 αερομεταφερόμενων αμυντικών συστημάτων, αποτελούμενα από έναν δέκτη συστήματος προειδοποίησης ακτινοβολίας ALR-93 (V), έναν σταθμό ενεργού παρεμβολής ALQ-187, μια μηχανή παθητικής εμπλοκής ALE-47 και μια ψηφιακή ραδιοσυχνότητα (RF ) σύστημα με δυνατότητα εγγραφής στη μνήμη. Η αμερικανική εταιρεία Raytheon έλαβε προκαταβολή 64,6 εκατομμυρίων δολαρίων (242 εκατομμύρια δολάρια - συνολική αξία σύμβασης που ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2003) από το Υπουργείο Άμυνας το 2003 για να ξεκινήσει την παραγωγή ενός πλήρους συνόλου συστημάτων αεράμυνας ASPIS II για μαχητικά. F-16C/ D Block 52+ σε υπηρεσία."


Τέσσερα χρόνια αργότερα, αποδείχθηκε ότι η Raytheon δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις τεχνικές ελλείψεις του συστήματος αεράμυνας ASPIS II, και τα αντίστοιχα αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας έμειναν χωρίς σύστημα προστασίας, ενώ άλλα συστήματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εγκαταστάθηκαν. στα F-16С / μαχητικά, άρχισε να προκαλεί μεγάλη αμφιβολία.D Block 52+.

Συνοψίζοντας και συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, ας προσέξουμε τα ακόλουθα σημεία.

Τώρα η Ελλάδα έχει βυθιστεί σε ένα τέλμα, κυρίως οικονομικό, και ένας από τους λόγους αυτής της κατάστασης ήταν οι ληστρικές επιθέσεις κυβερνητικών και μη στοιχείων που κατέστρεψαν το κρατικό ταμείο. Αυτά τα στοιχεία δεν έχουν ακόμη τιμωρηθεί για τις πράξεις τους, οι οποίες μπορούν ακόμη και να εξισωθούν με εσχάτη προδοσία. Αν και ο Άκης Τσοχατζόπουλος διαγράφηκε από τη Βουλή, το ΣτΕ έκρινε πρόσφατα ότι η υπόθεση Τσοχατζόπουλου δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του, αλλά στην αρμοδιότητα του Κακουργιοδικείου, αλλά μόνο αν αποδειχθεί ότι ο Τσοχατζόπουλος είχε εμπλακεί σε ξέπλυμα μαύρου προϊόντος. Όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν θα τιμωρηθούν ούτε ο Τσοχατζόπουλος ούτε ο Σημίτης, που ήταν μέλος του κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής μαζί με τον σημερινό πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο. Μαζί τους ατιμώρητοι παραμένουν οι Σπηλωτόπουλος, Μεϊμαράκης και Παπαντωνίου, οι οποίοι φέρουν μόνο «πολιτική ευθύνη ακυρωμένη με την παραγραφή».

Επομένως, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στην επόμενη επιλογή. Μπορεί να παραμείνει σε έναν φαύλο κύκλο κυβερνητικών εγκλημάτων και λαϊκής αδράνειας, πρόσωπο με πρόσωπο με σκάνδαλα ασύλληπτων διαστάσεων. Από την άλλη (και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο) μπορεί, σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο του Ηρακλή, να ακολουθήσει τον δρόμο της αρετής, τον δρόμο της ένωσης της Δύσης και του μετασοβιετικού κόσμου, στο πλαίσιο των Η.Π.Α. -Πρωτοβουλίες συνεργασίας της Ρωσίας, καθώς και η Συνθήκη της Λισαβόνας. Η Ελλάδα μπορεί, με την επιφύλαξη αναθεώρησης τόσο του πολιτικού όσο και του στρατιωτικού δόγματος, να εφαρμόσει τα οπλικά προγράμματα που προτείνει η Ρωσία (BMP-3 και άλλα), έτσι ώστε νέα όπλα σε επιχειρήσεις μάχης να χρησιμοποιούνται σε συντονισμό με όπλα δυτικού τύπου. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να επιτευχθούν νέες δυνατότητες πολέμου στο πλαίσιο του λεγόμενου Υβριδικού Πολέμου.

Έτσι, η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας θα βελτιωθεί τόσο πολύ που θα γίνει πραγματικός κρίκος στον παγκόσμιο χάρτη και νέο φράγμα (σε συνεργασία με το Ισραήλ και υπό τον έλεγχο των μεγάλων δυνάμεων) στον δρόμο του ισλαμικού εξτρεμισμού, που είναι δυναμώνει καθημερινά χάρη στις διαδικασίες στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, αυτό το σενάριο φαίνεται όλο και πιο ουτοπικό καθώς η Γερμανία υποδουλώνει την Ελλάδα οικονομικά εκμεταλλευόμενη την εξάρτηση της Ελλάδας από διάφορες συνένοχες οργανώσεις που υπήρξαν εξαρχής τσιράκια της φεντεραλιστικής πολιτικής της ανόδου της περιφερειακής γερμανικής ηγεμονίας.
Συντάκτης:
Αρχική πηγή:
http://periscope2.ru
8 σχόλια
Αγγελία

Εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram, τακτικά πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία, μεγάλος όγκος πληροφοριών, βίντεο, κάτι που δεν εμπίπτει στον ιστότοπο: https://t.me/topwar_official

πληροφορίες
Αγαπητέ αναγνώστη, για να αφήσεις σχόλια σε μια δημοσίευση, πρέπει να εγκρίνει.
  1. domokl
    domokl 23 Απριλίου 2012 11:17
    +2
    Όπως αλλού, εκεί που γυρίζουν πολλά λεφτά, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δαγκώσουν το κομμάτι τους από τη μεγάλη πίτα... Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.. Αλλά το ερώτημα είναι γιατί σκάει αυτό το σειά;Ποιος το χρειάζεται;
    1. ηλικιωμένων
      ηλικιωμένων 23 Απριλίου 2012 11:26
      +3
      Σωστά... Τέτοιες συμβάσεις επιβλέπονται αναγκαστικά από κάποιον και κάποιος είναι σίγουρο ότι θα έχει κάτι στην τσέπη του...
    2. Bat1stuta
      Bat1stuta 23 Απριλίου 2012 12:19
      0
      Παράθεση από domokl
      γιατί σκάει αυτό το σειά;Ποιος το χρειάζεται

      Νομίζω ότι εμφανίζεται τώρα, γιατί το πρόβλημα των όπλων είναι πολύ οξύ. ως συνήθως, μέχρι να το καρφώσουν στον τοίχο, κανείς δεν βλέπει τίποτα, κανείς δεν ακούει τίποτα.. ζητήσει
    3. Ο γείτονας
      Ο γείτονας 23 Απριλίου 2012 15:31
      -1
      Παράθεση από domokl
      παντού όπου περιστρέφονται πολλά χρήματα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δαγκώσουν το κομμάτι τους από τη μεγάλη πίτα

      Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! καλός Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού, ένας πιγκουίνος είναι πιγκουίνος και στην Αφρική! γέλιο
      Είναι δυνατόν να αποκλειστεί - Κίνα και Βόρεια Κορέα - πού για τέτοια πράγματα - η θανατική ποινή. Εκεί δεν υπάρχουν μίζες και διαφθορά! σταματώ
      Άρα - θα υπήρχε ΜΕΓΑΛΗ επιθυμία - και ένα τέτοιο πρόβλημα μπορεί να λυθεί - και σε οποιοδήποτε Κράτος. Στην ΕΣΣΔ -για παράδειγμα- δεν υπήρχε ούτε τέτοια ανομία- μέχρι να μάθουν από τη Δύση! am .
    4. mark021105
      mark021105 23 Απριλίου 2012 18:04
      +1
      Έτσι, όχι μόνο στη Ρωσία είδαν ...
      1. Νίκος
        Νίκος 23 Απριλίου 2012 22:38
        0
        Παράθεση από το mark021105
        Έτσι, όχι μόνο στη Ρωσία είδαν ...


        Και όχι μόνο στην Ελλάδα... Και στο «οχυρό της δημοκρατίας» σκάνε κατά καιρούς σκάνδαλα με περικοπές και λόμπι για τα συμφέροντα ορισμένων ΣΥΚ.
  2. suharev-52
    suharev-52 23 Απριλίου 2012 18:11
    +1
    Μόλις το είχα διαβάσει μέχρι το τέλος, και ακόμη και τότε είχα ήδη αρχίσει να χάνω το περίγραμμα της ιστορίας. Αυτό είναι Πόλεμος και Ειρήνη. Αν και όλα αυτά θα μπορούσαν να ειπωθούν πολύ πιο σύντομα, χωρίς να χαθεί η κατατοπιστική του άρθρου. Κλέψτε κύριοι, κλέψτε! Τι άλλο να πεις. Αλλά είναι δυνατό να καταπολεμηθεί αυτό το κακό - θα υπήρχε μια επιθυμία. Όμως στο κράτος μας αυτή η επιθυμία δεν τηρείται, όπως και στην Ελλάδα. Με εκτιμιση.
  3. τασέκα
    τασέκα 23 Απριλίου 2012 18:51
    +1
    Δεν μας εκπλήσσει αυτό! Σίγουρα φυτέψτε!